Oferta produktowa

Praca w górnictwie podziemnym zawsze była uznawana za niebezpieczną. Od ponad stu lat światowa opinia publiczna dowiaduje się o wielkich katastrofach w górnictwie podziemnym. Takie zdarzenia mają miejsce do dnia dzisiejszego. Przyczyną tych katastrof były głównie wybuchy pyłu węglowe­go, największe nieszczęścia, jakie mogą się wydarzyć w kopalni.

Podstawową cechą zagrożenia pyłowego w górnictwie jest jego powszechność. Wszelkie inne zagrożenia, jak wybuchy meta­nu, pożary, tąpnięcia, zagrożenia wodne związane są z naturą górotworu i mają we współczesnym górnictwie charakter lokalny, dotyczą wyrobiska lub kilku wyrobisk.

Istnieją kopalnie, w których wybuch pyłu węglowego występuje rzadko, lub w ogóle gdyż pył tam ma bardzo dużą wilgotność lub występujący węgiel zawiera części lotne poniżej 10%. Takich kopalń jest jednak bardzo mało.

Powstanie pyłu w procesach urabiania jest uważane za nieuniknione. Urabianie węgla lub innych skał przy dużych mocach urządzeń górniczych (kombajny) jest związane z wytwarzaniem wielkich ilości pyłu. Nie ma jednoznacznych danych, co do ilości wytwarzanego pyłu, ale ocenia się, że około 2- 3% urobku przekształca się w pył. Te ogromne ilości pyłu nigdy jednak nie występują w masie, w postaci hałd czy zwałów.

W kopalni podziemnej, w której wydobycie jest zmechanizowane lub odbywa się sposobem strzelniczym, pył jest wszechobecny. Znaczna część osiada w pobliżu miejsca wytwarzania, ale pozostała, zwłaszcza frakcja najdrob­niejsza, jest przenoszona z powietrzem wentylacyjnym na cały obszar kopalni.

Głównymi źródłami zapylenia są:

• praca kombajnów ścianowych i chodnikowych,
• roboty strzałowe,
• ruch obudowy,
• transport urobku, a w szczególności punkty przesypowe,
• przeróbka węgla (sortowanie, kruszenie).

Wybuch pyłu węglowego w kopalni powoduje katastrofalne skutki. Jeżeli rozwija się bez przeszkód, może zniszczyć całe wyrobisko. To zagrożenie, poza nielicznymi przypadkami, które można uznać za „cudowne", nie daje szans przeżycia tym, którzy znaleźli się w jego zasięgu. Świadomość zagroże­nia wybuchem pyłu łączono z wybuchami metanu sądząc, że pył bez udzia­łu metanu nie stwarza niebezpieczeństwa. Takie przekonanie zmieniło się wraz z tragicznym wybuchem we francuskiej kopalni Courrieres w 1906 roku, w wyniku którego śmierć poniosło 1099 górników. Kopalnia ta była niemetanowa, a wybuch został zapoczątkowany robotami strzałowymi. Konieczne, więc stało się opracowanie niezbędnych metod zwalczania zagrożeń wybuchu pyłu węglowego. Takie metody zostały opracowane i wprowadzone do kopalń pod rygorami przepisów. Ich stosowanie jest kontrolowane przez organa nadzoru górniczego.

Opracowane metody to:

• nie dopuścić do tworzenia się pyłu i jego przenoszenia do wyrobisk tak, aby nie tworzyły się osady
  w ilości umożliwiającej powstanie obłoku pyłu o stężeniu wybuchowym lub usuwać tworzące się osady
• zinertyzować pył osiadły, to znaczy uniepalnić go, rozcieńczyć taką ilością substancji niepalnej, aby powstała
  mieszanina była niepalna lub szybko gasła, nie przenosząc płomienia,
• związać pył osiadły środkami chemicznymi tak, aby uniemożliwić unoszenie i zapalanie od źródeł zapłonu,
• zwiększyć wilgotność osadów pyłowych, w celu zapobieżenia uno­szeniu.

Trzy ostatnie działania składają się na neutralizację pyłu osiadłego. Neutralizacja jest powszechnie uznawana za skuteczny i względnie tani środek zabezpieczenia przed wybuchem pyłu. Polega ona na opyla­niu wyrobisk (inertyzacja pyłu węglowego), zmywaniu wodą oraz wiązaniu osadów pyłowych środkami higroskopijnymi.